hlusta

Íslenska

Tíð	persóna
Sagnbeyging orðsins „hlusta“
Nútíð	ég	hlusta
	þú	hlustar
	hann	hlustar
	við	hlustum
	þið	hlustið
	þeir	hlusta
Nútíð, miðmynd	ég	{{{ég-nútíð-miðmynd}}}
Nútíð	það	{{{ópersónulegt-það-nútíð}}}
Nútíð, miðmynd	það	{{{ópersónulegt-það-miðmynd}}}
Þátíð	það	{{{Þátíð-ópersónulegt-það}}}
Viðtengingarháttur	það	{{{Viðtengingarháttur-ópersónulegt-það}}}
Nútíð (ópersónulegt)	mig	{{{ópersónulegt-ég-nútíð}}}
	þig	{{{ópersónulegt-þú-nútíð}}}
	hann	{{{ópersónulegt-hann-nútíð}}}
	okkur	{{{ópersónulegt-við-nútíð}}}
	ykkur	{{{ópersónulegt-þið-nútíð}}}
	þá	{{{ópersónulegt-þeir-nútíð}}}
Nútíð, miðmynd (ópersónulegt)	mig	{{{ópersónulegt-ég-miðmynd}}}
Þátíð	ég	hlustaði
Þátíð (ópersónulegt)	mig	{{{Þátíð-ópersónulegt}}}
Lýsingarháttur þátíðar		hlustað
Viðtengingarháttur	ég	hlusti
Viðtengingarháttur (ópersónulegt)	mig	{{{Viðtengingarháttur-ópersónulegt}}}
Boðháttur et.		hlustaðu
Allar aðrar sagnbeygingar: hlusta/sagnbeyging

Sagnorð

hlusta; veik beyging

[1] hlýða

[2] hlusta á (eitthvað)

Afleiddar merkingar

[1] hlust, hlustandi

Sjá einnig, samanber

heyra

Dæmi

[2] „Hlustaðu eftir hjarta þínu. Það þekkir alla hluti, vegna þess að það er sprottið úr Allsherjarsál Heimsins og mun einn daginn hverfa aftur þangað.“ (Alkemistinn, Paulo Coelho: [ bls. 141 ])