bregða

Íslenska

Tíð	persóna
Sagnbeyging orðsins „bregða“
Nútíð	ég	bregð
	þú	bregður
	hann	bregður
	við	bregðum
	þið	bregðið
	þeir	bregða
Nútíð, miðmynd	ég	{{{ég-nútíð-miðmynd}}}
Nútíð	það	{{{ópersónulegt-það-nútíð}}}
Nútíð, miðmynd	það	{{{ópersónulegt-það-miðmynd}}}
Þátíð	það	{{{Þátíð-ópersónulegt-það}}}
Viðtengingarháttur	það	{{{Viðtengingarháttur-ópersónulegt-það}}}
Nútíð (ópersónulegt)	mig	{{{ópersónulegt-ég-nútíð}}}
	þig	{{{ópersónulegt-þú-nútíð}}}
	hann	{{{ópersónulegt-hann-nútíð}}}
	okkur	{{{ópersónulegt-við-nútíð}}}
	ykkur	{{{ópersónulegt-þið-nútíð}}}
	þá	{{{ópersónulegt-þeir-nútíð}}}
Nútíð, miðmynd (ópersónulegt)	mig	{{{ópersónulegt-ég-miðmynd}}}
Þátíð	ég	brá
Þátíð (ópersónulegt)	mig	{{{Þátíð-ópersónulegt}}}
Lýsingarháttur þátíðar		brugðið
Viðtengingarháttur	ég	bregði
Viðtengingarháttur (ópersónulegt)	mig	{{{Viðtengingarháttur-ópersónulegt}}}
Boðháttur et.
Allar aðrar sagnbeygingar: bregða/sagnbeyging

Sagnorð

bregða (+þgf.); sterk beyging

[1] hreyfa snöggt

[2] breyta

[3] afturbeygt: bregðast

[3a] bregðast einhverjum

[3b] bregðast við einhverju

Orðtök, orðasambönd

[1] bregða sverð

Dæmi

[3a] „Samt elskar Ylmir bæði Álfa og Menn og hefur aldrei brugðist þeim, ekki einu sinni þá sem máttu fordæmdir þola reiði Vala.“ (Silmerillinn, J.R.R. Tolkien: [ þýðing: Þorsteinn Thorarensen; 1999; bls. 25 ])