finna

Úr Wikiorðabók, frjálsu orðabókinni
Jump to navigation Jump to search

Íslenska


Sagnbeyging orðsinsfinna
Tíð persóna
Nútíð ég finn
þú finnur
hann finnur
við finnum
þið finnið
þeir finna
Nútíð, miðmynd ég {{{ég-nútíð-miðmynd}}}
Nútíð það {{{ópersónulegt-það-nútíð}}}
Nútíð, miðmynd það {{{ópersónulegt-það-miðmynd}}}
Þátíð það {{{Þátíð-ópersónulegt-það}}}
Viðtengingarháttur það {{{Viðtengingarháttur-ópersónulegt-það}}}
Nútíð
(ópersónulegt)
mér finnst
þér finnst
honum finnst
okkur finnst
ykkur finnst
þeim finnst
Nútíð, miðmynd
(ópersónulegt)
mér {{{ópersónulegt-ég-miðmynd}}}
Þátíð ég fann
Þátíð
(ópersónulegt)
mér fannst
Lýsingarháttur þátíðar   fundið
Viðtengingarháttur ég finni
Viðtengingarháttur
(ópersónulegt)
mér finnist
Boðháttur et.   finndu
Allar aðrar sagnbeygingar: finna/sagnbeyging

Sagnorð

finna; sterk beyging

[1] finna eitthvað/einhvern: uppgötva
[2] finna einhvern: hitta
[3] finna eitthvað aftur
[4] finna eitthvað á einhverjum
[5] finna eitthvað upp
[6] (ópersónuleg sögn sem tekur þágufall)
[7a] finnast: hittast
[7b] finnast: vera fundinn
Orðsifjafræði
norræna

Þýðingar

Tilvísun

Icelandic Online Dictionary and Readings „finna